majówka...

Jak mija Wam majówka?...

 bo u mnie pada..

powinnam wykorzystać niepogodę...

 i wreszcie przygotować dom na zbliżające się komunijne przyjęcie.....

motywacja jest, ale zdecydowanie gorzej z realizacją...

bo... nic mi się nie chce ;(....

najchętniej zaszyłabym się pod kocykiem...

 szydełkując nowy pled czy kolejną poduszkę...

i tak wymyślam :

a to harbatkę trzeba wypić..

 a to za chwilkę się zbiorę....

a to na chwilkę usiądę...

 a to na chwilkę do komputera zerknę...

a to może posta napisze, bo zrobione juz dawno zdjęcia czekają...

i tak mija kolejny dzień...

na wymyślaniu wymówek...

a mogłabym mieć już wszystko "z głowy"...

już się relaksować ...

już nie myśleć o strychowym pobojowisku...

ale nie!! ja jak zawsze...

co masz zrobić dziś- zrób jutro...

będziesz mieć dwa dni wolnego...

a potem panika, bo nie zdążę!!

bo jeszcze tyle się zostało!!

bo wszystko na ostatnią chwilę!!...

więc chyba jednak tym razem się zbiorę...

dopiję herbatkę i krokiem skazańca udam się na górę...

gdzie czeka na mnie mop, szczota i odkurzacz...

ech...

no chyba, że w międzyczasie znajdę kolejną super wymówkę ;)...

a dziś dla Was kwiatki:

papierowe, szydełkowe i te haftowane...

strasznie lubię połączenie haftowanych serwetek, poszewek

i szydełkowych dodatków...

tak się dziś napatrzyłam na te swoje serwetki, że aż mi się wyszywać zachciało ;)..

coś czuję, że nadszedł czas, by się z muliną przeprosić ;)

słonecznego i ciepłego weekendu Wam życzę...

p.s. serdecznie witam nowych Gości  i oczywiście nadal zapraszam na Candy ;)

Justynka, Tola i Ja....

Pewnego lata Justynka, Ja i Ania Wadera- Tolą zwana, wybrałyśmy się do Zakopanego...

świeżo po maturze, z głowami w chmurach i z karimatami pod pachami...

bez planowania, bez zarezerwowanego noclegu i niemal bez pieniędzy...

zupełny spontan...

lato tego roku było wyjątkowo upalne..

ale nam w niczym ten upał nie przeszkadzał...

zaczynałyśmy o 7 rano i przez cały dzień, aż do zupełnego zmroku łaziłyśmy po górach...

za prowiant służyły nam parówki i suche bułki...

a woda ze źródła smakowała jak najlepszy trunek... 

i tak dziesięć dni zwiedzania i wspinania...

Kasprowy, Giewont, Świnica..

 Tatrzańskie doliny, Morskie oko, gdzie kilka metrów od schroniska dopadła nas burza...

 po tak aktywnym dniu czekała nas nagroda...

zabawa w doborowym towarzystwie na Krupówkach....

nie było znużenia, marudzenia...

 wszystko było super...

góry wysokie i piękne..

górale rozśpiewani i niezwykle uczynni...

nawet parówki smakowały zupełnie inaczej...

......

los sprawił, że wróciłam w to miejsce dopiero po 20stu latach...

nawet nie wiem kiedy ten czas minął?...

wróciłam w innych okolicznościach przyrody...

i zupełnie nie mogę się odnaleźć...

brakuje mi tych wrażeń i tych zapachów z tamtych lat...

brakuje mi Toli, z którą urwał się kontakt...

ale dzięki Bogu widok za oknem pozostał taki sam...

i tak patrzę na Giewont i wspominam...

Justynkę mdlejącą pod nogami przystojnego metalowca..

Tolę w kucykach i cudnych piegach na nosie...

i siebie bez lęku wysokości, bez agorafobii, 

dla której nie było rzeczy niemożliwych ;) ...

och.... potrzebowałam tego urlopu...

jutro wracam do domu...

taka sama, ale zupełnie inna ;)...

ściskam Was gorąco spod samiuśkich Tater!!!...

jak widać po zdjęciach, nawet na krótkim urlopie szydełkuję ;)...

bo nie wyobrażam już sobie inczej ;)...

Maryjka tysiąca kawałków.....

Od zawsze marzyłam o takiej figurce...

miała być duża, koniecznie niebieska i koniecznie różańcowa...

docelowo miała trafić do przydomowej kapliczki....

wypatrywałam, więc odpowiedniej Maryjki na aukcjach...

aż wreszcie znalazłam...

o delikatnych, subtelnych rysach i zamyślonych oczach...

w sam raz dla mnie...

idealna i wymarzona...

niestety sprzedawca nie wymarzony...

zapakował ją jedynie w folię i wrzucił "latającą" do kartonu...

i tak dotarła do mnie...

w  kawałeczkach...

 i tego dnia wypłakałam oczy...

bo Maryjka miała być symbolem...

pamiątką....

 kupiona za pieniądze ze spadku...

bo Maryjka miała być od taty...

i wtedy postanowiłam...

skleję...

płakałam i sklejałam

 i skleiłam ;)...

tysiąc kawałków...

a gdy mąż wrócił z pracy i zobaczył mnie zaryczaną i ugilaną po pas...

na pocieszenie powiedział....

"chciałaś mieć rustykalną... to masz..." ;)

i tak powstała jedyna i niepowtarzalna...

rustykalna...

Maryjka tysiąca kawałków....

i zamiast do kapliczki Maryjka trafiła na honorowe miejsce przy kominku...

i jest z nami, w domu, przy domowym ognisku...

i cóż, że popękana, odrapana i posklejana...

ale moja ;)...

a gdy ujrzała ją pewna sąsiadka...

powiedziała...

"gdzieś na strychu taką miałam...

jak poszukam to przyniosę"...

i przyniosła....

z tymi słowami...

"znalazłam jedynie... głowę, reszta się chyba potukła"....

i tak "głowa" również znalazła honorowe miejsce w naszym domu ;)...

bo nie wyobrażam sobie inaczej...

bo nie potrafiłabym wyrzucić...

bo kocham takie piękno...

kocham taki niesamowity urok...

i "stojącą" za przedmiotami historię ;)...

a po weekendzie pokarzę Wam kapliczkę nad którą teraz pracuję...

 bo powoli łapię oddech po remontach i zaczynam mieć czas na to co uwielbiam ;)...

 i wyrywam też chwilę od szydełkowego szaleństwa, które mnie ogarnęło bez reszty...

żałuję tylko, że doba jest taka krótka, bo mam tyle do zrobienia hihihi...

ostatnio dosłownie mnie nosi ;)...

robię dwa koce jednocześnie, poduszki na krzesła, podstawki pod kubki....

maluję werandę, kapliczkę, ławkę przed dom...

a od jutra chlebowce i szafka na włóczki na tapecie...

padam ze zmęczenia, ale jest bosssko...

bo pasja i zamiłowanie dodaje mi skrzydeł....

cieszę się, że się nie nudzę i że mogę robić to co lubię najbardziej...

ściskam Was Kochani

i dziękuję serdecznie za wszystkie Wasze komentarze

które bardzo mnie motywują i z których cieszę się jak dziecko ;)

Wasza Agnieszka Niebieska ;)

bo.... w skansenie mieszkam

Jakiś czas temu zaproponowano mi pracę w nowo powstającym skansenie, miałam być plastykiem, dekoratorem i scenografem w jednym.... byłam oszołomiona i bardzo szczęśliwa, bo oto spełniało się moje życiowe marzenie... już wyobrażałam sobie jak doprowadzam stare wiejskie meble do ich pierwotnego stanu, jak zawieszam kilimy i makatki, jak cieszę się z każdego świętego obrazka i jak szukam dla nich miejsca na ścianach... plany miałam ogromne... cieszyłam się, że będę mogła połączyć swoją wiedzę, umiejętności i pasję....

i nagle spadłam na cztery łapy... przy okazji mojego zatrudnienia chciano ubić całkiem niezły interes... miałam zostać recepcjonistką, kelnerką, sprzątaczką i przy okazji wykonywać prace plastyczne... no cóż myślę, że wiedza entograficzna i doświadczenie wyniesione z teatrów nie przydałyby mi się w kelnerowaniu, więc podziękowałam za tak intratną ofertę... oczywiście wzbudziło to oburzenie Pani prezes, bo jak mogłam odrzucić taką propozycję... ja oczywiście również biłam się z myślami a nawet przez chwilę dłużej zastanowiłam się, czy aby dobrze zrobiłam, no bo w sumie miała to być praca w skansenie, więc może warto było schować swoje ambicje do kieszeni.... z takimi też mieszanymi uczuciami jechałam we wtorek właśnie do mojej niedoszłej pracy... bałam się, że jak tylko przekroczę progi karczmy czy herbaciarni pożałuję swojej decyzji... i... i normalnie padłam... okazało się, że powstający skansen oprócz nazwy nie ma nic wspólnego z prawdziwym skansenem...  w głównej mierze jest to jedna wielka gastronomia i hotelarstwo tyle, że w przeniesionych domach... do tego wszystkiego wyposażenie chałup stanowią meble i sprzęty z ikei... przeżyłam szok... nie wiem jak można dokonać takiej profanacji...

nie mam nic do biznesu samego w sobie, tylko czemu nie zrobić tego profesjonalnie?... czemu nie dać możliwości gościom, klientom, by spędzili noc, dzień, tydzień w prawdziwej wiejskiej chałupie... by cofnęli się w czasie o sto lat, by przeżyli przygodę i poznali trochę naszej historii i kultury... no coż, być może jestem spaczona w tym temacie, ale nie wyobrażam sobie jechać kilometrów, płacić grubej forsy, po to, by zobaczyć coś innego a dostać to, co w zasadzie każdy ma na wyciągnięcie ręki wystarczy tylko odwiedzić powyższy sklep lub kolejną koleżankę... i wcale nie trzeba wszystkiego "robić" na staro, można połączyć i jedno i drugie, by stworzyć ciepłe, ciekawe miejsce przyciągające ludzi właśnie swoją innością i klimatem...

ze skansenu odjeżdzałam z myślą, ze jednak intuicja mnie nie zawiodła... zaraz też musiałam odreagować i odwiedzić ten prawdziwy, z niebieską chatą, z makatkami i mnóstwem świętych obrazków....

ach zaraz też doładowałam się we własnym domu... i nic sobie nie robię z tego, że sąsiadka mówi mi, że starodawna jestem, a brat, że w skansenie mieszkam... dzięki temu moje dziewczynki mają dom jedyny w swoim rodzaju, a ja jestem najszczęśliwsza wsród swoich szmat, świątków i tych wszystkich staroci....